Magna Carta en de wereld van vandaag

magnacarta325

Vandaag vieren we de verjaardag van Magna Carta. Het 800-jarige document waarvan er nu nog 4 originelen overblijven, leeft tot vandaag nog voort als de eerste symbolische stap naar een maatschappij, gesteund op wetten waar iedereen onder viel.

Op 15 juni, 1215 voelde de toenmalige Britse koning John zich dermate politiek in het nauw gedreven door zijn Barons en Edelen, dat hij geen andere oplossing wist dan formeel uit te schrijven dat niemand boven de wet staat. Hiermee was een opstand, voor even, verdreven. Jammer genoeg heeft het wel nog tot 1297 mogen duren voor een herwerkte en afgezwakte uitgave van dit document deel werd van de Britse wet.

Wat toen niet meer was dan een wapen in de strijd om macht, zijn we in de loop der jaren gaan interpreteren als een eerste, visuele overwinning in de klassenstrijd tussen adel en plebs. Dat foute idee, mede gevoed door het romantische ‘Robin Hood’ verhaal rond diezelfde periode, doet ons terug nadenken over hoe onze westerse samenleving in die 800 jaar is ontwikkeld. Zeker als de legitimiteit van rechtspraak meer en meer ter sprake komt.

Deze verjaardag doet ons ook nadenken over hoe de rechtsgang, gesteund door de wet, en zijn bijhorende rechtspraak werken. Over hoe vorm en inhoud van elkaar verschillen. En hoe het onstaan van wetten meer vragen verdiend dan dat ze nu krijgt.

In een ‘geconnecteerde wereld’ is, in de eerste plaats, de scheiding der machten een utopie. Wie er belang bij heeft, doet er alles aan om deze utopische gedachte in stand te houden. Concreet is er in België een link tussen Magistratuur, de wetgevende macht en de uitvoerende macht op alle niveaus. Dit kan gaan van familiale banden, zakelijke belangen, academische verwantschappen en gemengde events tot gezamelijke buiten-professionele interesses.

Wie op een bestuursvergardering van VOKA binnenstapt zal oud-studiegenoten herkennen van huidige topmagistraten. Diezelfde topmagistraten hebben familiale banden met regeringsleden. Diezelfde regeringsleden hebben dan weer een zakelijk belang met collega-parlementariërs van andere partijen. Wie dit kluwen van CV’s, stambomen en leden- en bestuurslijsten wil ontwaren, zal alleen maar tot één vaststelling komen. Iedereen binnen deze groep heeft belang bij het in stand houden van de utopie.

België, dat kampioen is in het pasklaar gieten van gustmatregelen in wetten, weet heel goed hoe ze de perceptie van een algemeen geldende wet moet hooghouden. Bij een wetsvoorstel kraait men, plat populistisch, hoe deze wet iedereen ten goede zal komen die deze wet aanneemt en dat inbreuken op deze wet door elke gebruiker, vervuiler of overtreder bestraft zal worden via de rechtspraak. Tussen dit goedklinkend wetsvoorstel en de uiteindelijke rattificatie komt nog te veel lobbywerk aan te pas waarbij elke belangengroep (die het zich kan veroorloven) zijn uitzonderingsregel erdoor kan drukken. En dit tot er uiteindelijk een half zacht afgekookt stuk papier overblijft met de illusie van een wet voor iedereen. De rechtsspraak, die zich in bepaalde gevallen eerder over de wetsintentie dan de uiteindelijke wet zou moeten kunnen beroepen, heeft hiermee het perfecte excuus om het kaf van het koren te scheiden en zich te verschuilen achter de letter van de wet.

De Magna Carta werd door King John’s boodschappers naar elke uithoek van het Rijk verstuurd om zijn woorden kracht bij te zetten. In onze gemediatiseerde wereld helpen oude –en nieuwe media ook om de juiste boodschap naar buiten te brengen bij de creatie van een nieuwe wet. Deze vierde macht, die zich voorlopig nog te veel presenteerd als tool en te weinig als klankbord voor de heersende klasse, Kan bij complete onafhankelijkheid alle middelen in handen hebben om, beredeneerd, het volk toe te lichten waarom universele baisideeën verworden tot schertsvertoningen. Toch lijkt het steeds meer dat deze media, net zoals King John’s boodschappers, er andere baat bij hebben. De macht van het getal in een sector onder druk laat weinig ruimte voor diepgaande onderzoeksjournalistiek, wetstraatjournalistiek  zonder groupie allure en  scherpe satire.

Het helpt natuurlijk niet dat de bestuurskamers van deze media entiteiten ook nog bevolkt worden door mensen die eveneens vermengd zijn met de heersende klasse door reeds bovenvernoemde belangen.

Toch is er hoop. Er begint besef op te doemen bij diverse opinie- en beleidsmakers dat ethisch ondernemen en gestage groeicijfers hand in hand kunnen gaan. Dat lobbywerk zoveel wil zeggen als ervoor zorgen dat de rekening betaald zal worden door een ander. Dat een stamboom niet gelijk moet staan met een inkomticket tot de grote voordelenshow. Kortweg gezegd dat het groter, gemeenschappelijk geheel zien, niet hoeft te vloeken met (persoonlijke) ambitie en vooruitgang. Er is een lange weg af te leggen. Dat is jammer genoeg geen illusie. Maar de voorzichtige stapjes in deze richting kunnen dit wonderbaarlijk bewaard geschrift alleen maar alle eer aandoen. Al was dit initieel niet zo bedoeld.

Mediterraanse smart

Verdriet en leed, samengeperst op een dek van 8 op 20.
Duizenden zieltjes, wanhopig op zoek naar een frisse noorderwind.
Een familievermogen als pasmunt voor een kans op geluk.
De zee als potentieel kerkhof van lichaam en hoop, zonder krans.

De waanzin achterlatend, roekeloos richting het onbekende.
Gedaan met zingende kogels en fluitende machetes zonder naam.
Anoniem zoekend naar angstvallig vlees.
Foto’s op het netvlies van bloedrood zand waar mens noch plant kan overleven.

Eens het schip betreden, laat de nieuwe realiteit zich zien.
Holle ogen die elkaars verleden herkennen.
Een vaartuig, de naam onwaardig,
touroperators met winstoogmerk en beperkte aansprakelijkheid.

Wat volgt is een bootreis met kerende kansen.
Vernietigende golfslag en verraderlijke rotsen.
Hollywood spektakel zonder script.
Een baywatch zonder Pamela die opvist wat heelhuids aanspoelt.

Lijken die op en neer deinen op de ongenadige golven van de Méditerranée,
laverend  tussen het Zuid-Europese restafval.
Uitgedoofde kaarsen  tussen blik en plastic.
Een choreografie van gedevalueerde objecten.

Wie voet aan wal zet, krijgt de tweede klap te verwerken.
Ongewilde individuen in gewilde welvaartstaten.
Zoekend naar identiteit, zelfrespect en nieuwe doelen.
In de schaduwzijde van hun gerealiseerde droom.

Strijd tegen de tijd

Tintel, zin , verwachting loert loensend om de hoek.

Gevels krijgen kleur, nevel trekt op.

Prut en fut geraken het maar niet eens.

Elk zijn zin, conflicterende belangen.

Schaduw vervormt, schuw tot grote scha.

Spieren verstijven, ontspannen.

In afwachting op het finale signaal.

Elke receptor voedt zich onwelwillend met banale gegevens.

Geeuw, vaak kuch, een implosie van irritatie.

In moderne tijden hebben digitale cijfers het voor het zeggen.

Een dictatoriaal klimaat dat geen tegenspraak kent.

Dadenkracht laat zich verwachten. de snooze knop brengt redding.

Zoals alleen hij dat kan.

Stella

Leeft zijn lied. Verliefd op wat komen zal. de geur van genot

elke prikkelt zindert na tot een hedendaagse fata morgana.

een blik, een lach. versmacht zijn geluk, vereert zijn bezit. Op straffe van bejubelde overdaad.

wie kent hem, ziet hem of tot grote spijt, hoort hem. Man van verhalen tussen de groeven van het sociale fundament.

vol van vrucht, een col zonder schaam.

Elke pagina van zijn bestaan verlekkerd op een deugd van liederijke zin.

zijn trots, gevat, met leed.

wind vindt een weg rond zijn ontblote voeten. uitgestrekt over licht verwarmde tegels.

het is goed, dit lot.

met een lach, met smaak.

On demand

Verlepte kraag verlaagt zijn drang tot erectische praal,

zonder daad.

jeugd verkneugd al dat moois tot levenloze echo’s.

Voorwaar dit melancholisch geneuzel graait de lust uit het lid.

Lief ik het leed als een lied zonder refrein?

verdraag ik mijn oppervlakkige laag zonder scha?

een haan met recht tot bestaan laat zich niet pluimen,

deze altruïstische placentaboer hoort zijn mantra te laten gelden.

rechtop in strijd, een nachtridder.

water verschraalt, bekrompen, infantiele futuliteit.

Klok slaat 4, Is dit nu het uur?

drang zonder vrees, kalm, gerust.

één scherm dat de annonieme nacht laat gillen van genot.

extase vindt zijn weg tussen de bits.

Zucht,…waarom?

Muze (by night)

Niet-gekende kleuren worden scherper.

Ironie deemstert weg met de avondzon.

Nacht krijgt vorm, het lage zelfbeeld is ver weg.

Een jongen wordt man, Een goesting krijgt zijn zin. Stil, adem, lacht zijn geur die de weg zoekt in haar neus.

Het hoogtepunt is daar. Blikken kruisen de bestuiving tot geduld.

Tintel, zucht, kreun. Twee is één.

Alleen verdween even uit het zicht.

Hoon is een echo uit het verleden,

verleden even niet meer gemeden.

vruchten van verlangens planten zich in de ziel.

Leve het overleven en de pruim die mij doet leven.

Muze

Fijnbesnaarde sfinx, god van mijn hemel.

Licht luistert gedwee op commando. desillusies spreken zichzelf tegen.

Elke vezel trekt aan, voelt zich aangetrokken,

laat zich betrekken.

Aantrekkingskracht erkent zijn meerdere,

vervuld van volledige wasdom schrijf jij  mee aan mijn anekdotes.

Lust die zich gecontroleerd laat leiden door een onzekere vorm van realisme.

Dit kan niet zijn, mag niet zijn,

is nooit helemaal geweest.

Druppelsgewijs dringt het besef zich aan,

dit was de ultieme fantasierijke dagdroom.

Mijn heden hoort zich aan te passen aan ons verleden.

Niet meer wachten, enkel verwachten. Een vacht die lacht om jouw schouders heen.

Een blik die waardeert wat het ziet.

Een kus die tijd en ruimte laat wegsmelten.

Schaduw is voortaan een oudgediende die zich

om zoveel schoonheid ten onder ziet gaan.

In alle rust, zonder spijt.